Monthly Archive for December, 2006
Neem je René mee naar een vrijwilligersfeestje van de Tag, dan denkt de ene helft dat het je vader is en de andere helft dat het je nieuwe vlam is. Beide vrij ongeloofwaardig zou ik zeggen? Oké, ik geef toe, dat René helemaal uit zijn dak gaat en met zijn mooie dansjes alle aandacht op zich vestigt, werkt niet echt mee aan het incognito opgaan in de massa. Werkelijk iedereen had wel een mening over onze grote vriend. En dus ook over ons. Gelukkig was dit écht de laatste avond 
Mama is jarig vandaag en ze trakteert ons op ‘met z’n allen uit eten’. Met z’n tienen zitten we bij de Griek. Buiten op het bord staat dat er live muziek is. In het begin hebben we het niet eens door dat er inderdaad een man met muziekinstrument op een kruk zit, aangezien hij begeleid wordt door een cd. Maar als we ons hoofdgerecht ophebben komt ie ineens los en zitten we klappend en swingend aan onze tafel. Hij loopt (snelt) door het restaurant en bij ons komt ie persoonlijk een liedje zingen. Later komt ie nog eens terug om ‘lang zal ze leven’ te zingen, maar het is wat jammer dat hij dat niet met z’n pingelding kan begeleiden. Na ons dessert lopen we swingend naar buiten, volgens mij is dit best een goede verjaardag geweest!
Blij met
- Flexibele werktijden
- Nieuwe dienstregeling NS
Niet blij met
- Geen pandnummers op de Groest
- Vieze dronken mannen
- Hoofdpijn die niet overgaat
- ScheiBe tutors
Als ik het kantoor uitloop om naar het toilet te gaan, zie ik een lelijke kerstman aan komen lopen. Als ik de toiletten weer uitloop staat er ineens een camera op me gericht. Ik vlucht een gang in, achter de andere gillende meiden aan. Met een omweg beland ik weer achter m’n bureau. Ik doe de deur dicht, maar alsnog komt de kerstman een paar minuten later binnen. Met zijn kerstelfjes. En de cameraman natuurlijk. Die zijn serieuze camera recht op mijn gezicht zet. Later hoor ik via de roddelgangen dat er waarschijnlijk nog een DVD van gemaakt wordt ook. Oh. My. God.
Vlak voor de lunch komt onze baas, Camila, ons kantoor binnen met een tas cadeautjes. We krijgen allemaal een pakje met toepasselijke kerstkaart. Gisteren hadden we van Riki ook al een lief kaartje gekregen. Als Andrew niet mee luncht en erg lang wegblijft vermoeden we niets, maar ook hij komt terug met voor iedereen een cadeautje. Sabine en ik voelden ons vanmorgen al opgelaten, maar dit is helemaal het toppunt!
Quote van Sabine: “This is the craziest company I ever worked at!”. And so it is!
Ja hoor, mijn eerste Amerika ‘nachtmerrie’ is een feit!
Ik zat in het vliegtuig en bedacht me ineens dat ik niemand had geinformeerd over waar en hoe laat ik aan zou komen. Ik had geen contactgegevens van de mensen die me op zouden halen, en zij niet die van mij. Ook had ik geen dollars gehaald. En geen travelers checks. Dat ik bij aankomst ineens mee deed in een soort hindernis spelshow maakte het er niet beter op.