Monthly Archive for November, 2007

Carrière maken?

Ik was vandaag naar de een beurs. In de jaarbeurs in Utrecht. Verklaar me voor gek, maar het viel niet tegen. Natuurlijk ga ik al van het ergste uit als ik naar een beurs ga, want ik hou helemaal niet van beurzen, maar het viel niet alleen niet tegen, ik zou er zelfs nog wel een keertje heengaan.

Het gaat om de Nobiles Carrieredagen. Nu zit het zo dat ik binnenkort aan de carrière moet beginnen, maar dat ik daar nog niet echt mee bezig ben. Ik ging er dus een beetje sceptisch naartoe. Met maar twee doelen: mijn CV laten checken en een workshop ‘Dress for success’ bijwonen.

Nog voor ik de beurshal binnen was, had ik al drie folders in mijn hand. Maar ik ging recht op mijn doel af en liet mijn CV checken door broekie Berend van de Laurens Simonse Groep. Hij vond dat ik een mooi CV had, yes! Ook had ik nog een interessant gesprek met hem over de diensten van Talent Today.

Daarna werd ik gecornered door de mensen van de NS. Met Simone sprak ik over het feit dat ik nog helemaal niet weet wat ik wil. Samen kwamen we tot de conclusie dat ik bij een kleinschalig bedrijf wil werken omdat ik geen zin heb in ellenlange vergaderingen op een grote afdeling waarvan ik de helft van de mensen niet ken. Ze vertelde me toch over een leuke functie, maar die kon ik later op de NS website helaas niet terugvinden.

Na een lange zoektocht naar de Croese zaal, woonde ik dan die workshop bij. De filmpjes en foto’s waren echt fantastisch. Ik wist niet dat een bepaald kleur shirt je er zo geweldig of juist verschrikkelijk uit kan laten zien. Toen ik later naar hun stand ging voor een persoonlijk kleuradvies, stond er een enorme rij. Daar had ik geen zin meer in.

Maar bij deze staat het hier zwart op wit: Ik ga een kleuradvies laten doen. Ook al kost het euro’s. Volgens mij is het een goede investering. Het scheelt me straks miskopen als ik mijn nieuwe garderobe aan ga schaffen.

Nog even wat interessante nummers van Elsevier in mijn tas doen, en ik ben er klaar voor om te vertrekken. Op zich had het me wel leuk geleken om hier en daar nog wat te informeren, te praten en na te denken over mijn toekomstige carrière, maar als je in je eentje bent, gaat dat rondsjouwen toch een beetje vervelen.

Ik ben in ieder geval aan het denken gezet en als de perfecte baan er volgend jaar nog niet is, ga ik zeker terug, maar dan met een maatje.

Een duik in een boek

Het is lang geleden dat ik zo in een boek meegetrokken werd. Zaterdagmiddag in de trein begon ik eraan. Zaterdagavond las ik door. Zelfs tijdens de reclames van Idols. Zondag begon ik meteen nadat ik mijn bed uitkwam, en tussen het ontbijten, aankleden en opruimen door, ging ik erin verder totdat hij uit was. En het einde viel niet eens tegen. “Misbruik wordt gestraft” van Rene Appel, vanaf heden uitleenbaar bij ploenk!

Thanksgiving

We met Tony the other day on the Efteling meeting. We kept in touch because he promised Sister to cook us turkey (“and stuffing”) for Thanksgiving.

Friday late afternoon, we went by train (a very fully loaded train) to Sittard, where Tony picked us up from the station, to take us to his beautiful place in Limbricht. There we met Kevin, his American friend. A while later, also Frank (NL), Elisa (IT) and Anne (FR) arrived.

The huge (“I bought a small one”) turkey came out of the oven, together with the stuffing (which was partly inside of the bird, but is also a dish on itself, I found out). With it we had mashed potatoes, corn, cranberry sauce and cottage cheese. Together with gallons of wine, the dinner was absolutely amazing.

And we weren’t even finished yet. For dessert, Tony had made dirt cake in an enormous flower pot ánd the traditional pumpkin pie. Yam yam yam!!

After a while of talking and drinking, we decided to go to the Sittard city center by taxi. The first bar was kind of shitty, but Café Bloem turned out to be quite a nice place. Everybody was dully standing there, but of course wé cheered up the place by dancing around.

Above all, we had fun because we could laugh at Kevin. Babbling understandable and staring blankly out of his drowsy drunk eyes, he was SO funny to look at. For me, one bottle (or two?) of wine, a bottle of champagne, two shots of Jagermeister and a lot of bottles of Desperados would have been too much. As for him, it was as well!

After a good night of sleep (in a bed which brought back memories of Whitworth since it had the same bedding only in a different color) we had some Dutch breakfast. After this, it was already time to go home. So soon!

But we look back on a great night. I have only one thanks to give: Thank you Tony, for inviting us and being an amazing cook!

temppict6462.jpg temppict6470.jpg
tempdsc_0083.jpg tempdsc_0093.jpg

Unfortunately no picture with Tony.
In order of appearance: Turkey, Flower Pot, Frank, Sister, Anne, Elisa, Kevin

Naar de tandarts

Na het lezen van het vorige berichtje zul je het waarschijnlijk niet geloven, maar het is waar, ik ben bang voor pijn. Tandartsen staan gelijk aan pijn. Voor de meeste mensen dan. Ik was nooit echt bang voor de tandarts. Maar dat kwam waarschijnlijk doordat mijn gebit altijd prima in orde was.

Totdat ik een keer een gaatje kreeg. Zonder twijfel vroeg ik om een verdoving. Ze zeiden dat de prik van de naald waarschijnlijk meer pijn zou doen dan het vullen van het gaatje. Maar no way dat ik die man in mijn kies liet boren zonder verdoving. Ze waren mijn zenuwen al een keer eerder erg dicht benaderd, en dat wilde ik niet nog een keer meemaken. Natuurlijk viel het uiteindelijk erg mee.

De laatste tijd had ik weer last van een kies. Gelukkig was het ook wel weer een keer tijd voor een controlebezoek. Ik had me de grootste scenario’s in mijn hoofd gehaald (tja, als ik scheuren en bruine plekken zie, dan neem ik nu eenmaal aan dat er iets aan de hand is) en ging met een lichte trilling in mijn buik naar de nieuwe tandarts toe.

Maar de man stelde me gerust en legde uit dat er echt niets aan de hand was. Na een kwartier in de stoel stond ik weer buiten met een vieze laag gele prut op mijn ontblote tandhals en het advies om speciale tandpasta te gebruiken. Niets gaten en boren, phew.

Wel staat er op mijn andere kies een ‘code 3: een beginnend gaatje dat in de gaten gehouden moet worden’. Hm, zit ik over een half jaar waarschijnlijk toch weer met trillende tenen in de tandartsstoel…

Bloody Hell

Click here for Part I

I did a good deed. Well, at least, I started the process of doing a good deed! I went to the blood bank for a test.

When I got there, I had to fill in a questionnaire. Besides the normal questions, also a few ’stupid’ questions were on the list: “Did you have sex with a guy who ever had sex with a guy?”, “Did you have sex with a guy who ever paid for sex?”, “Did you have sex with a guy who ever did drugs using needles?” Well, I don’t think so, but I didn’t ask them…

After the questions, I had to go to a little office where a nurse checked my blood pressure and took three small tubes of blood. I looked away when she put the needle in the inside of my elbow, but I did watch the blood flowing into the tubes. That was kind of cool. But I have to say that I already felt less blood flowing to my fore-arm and hand with this small amount being tapped. The thought of the half liter I have to donate when the test results are good… I immediately wished my iron level was low. But no, it turned out to be good.

So I went to the next office where another doctor asked me some additional questions and gave me some information. My blood will be tested on several diseases and they will determine my blood type. I will receive the results within a month and depending on my blood type, I will receive a call for the first donation within three months.

It scares the hell out of me!

Ziek

Eet nooit een niet goed gebakken gelukskoekje. Daar moet je van kotsen. Letterlijk.

Ik had de hele dag al een lichte hoofdpijn, een voorkomend euvel op de zondag. Ik was echter niet misselijk. Ik had banaanpannenkoeken gebakken, een rondje gelopen op de hei, en niets anders gegeten dan Zus. Het enige verschil was dat haar gelukskoekje wel knapperig was en de mijne niet. (Onze papiertjes zeiden allebei hetzelfde: ‘Your inner harmony is radiant’. We waren het er niet mee eens.)

Na het avondeten (paprikachips en boerenkool) werd ik toch een beetje misselijk. En die hoofdpijn was ook nog steeds niet weg. Ik kon me niet echt concentreren op de film (Timeline op Veronica). Na drie kwartier voelde mijn buik zo dat ik zeker wist dat het nu alleen maar afwachten was tot mijn eten er weer uit kwam. De vraag was alleen of ik het einde van de film zou halen. Oei oei, wat zag ik er tegenop.

[LET OP: Lees niet verder als je een zwakke maag hebt]

En ja hoor, daar kwam het al, rond een uur of tien. Wat een verschrikking!!! Boerenkool door mijn neus naar buiten! Ranzig! Vies! Pijnlijk! Gatverrr!!! Het was lang geleden dat ik moest kotsen terwijl er veel eten in mijn maag zat, en ik hoop het nooit meer mee te maken. Ik kan je vertellen, je neus snuiten en er boerenkool uit zien komen is niet cool! En het is ook Niet Leuk dat er een half uur lang stukjes boerenkool vanuit je neus-keel-kanaal in je mond terechtkomen! Bah!

Ik hoef een maand lang geen paprikachips, boerenkool en gelukskoekjes meer te eten!