ploenk.nl

Midden in een harde regenbui was ik onderweg van werk naar huis. Ik had nog ongeveer vijf a tien minuten fietsen in het vooruitzicht. “Wat stuurt mijn fiets zwaar.” Verdorie, lekke band. Mooi niet dat ik nu een half uur ga lopen! Bekijk het maar met je binnenband, buitenband en spaken, ik ben moe, ik heb honger en ik moet nog slingers ophangen.

De volgende dag pompte ik mijn band weer op en fietste ik snel naar de fietsenmaker. Na een frisse sneeuwbui kon ik hem aan het eind van de middag weer ophalen. “Je kwam voor je voorband hè? Deze fiets is het toch? Kijk nou, nu is je achterband ook plat. Ik pomp hem wel even op, misschien heb je geluk.”

Misschien ook niet, want de volgende morgen was hij weer helemaal leeg. Maar deze keer zou ik zelf aan de slag gaan. Ik had een reparatiesetje en ik was geen kilometers op een platte band doorgereden, dus die band zou ik wel ff plakken.

Buitenband eraf, binnenband oppompen, gaatje dichten, buitenband er weer omheen, oppompen. “Shit, de binnenband komt er bij het ventiel een stukje uit, en ik heb geen tangetje om het schroefje los te draaien.” Veel frustraties later leek het er echter op dat het toch gelukt was. Snel fietste ik naar de supermarkt. Klaar voor de volgende frustraties.

Daar zit ik dan, in de trein, op de dag dat iedereen gratis met het boekenweekgeschenk reist, behalve ik.

Ik was van plan om ook een boekenweekgeschenk te regelen, maar ineens bedacht ik me dat ik ook nog een ‘meereiskaartje’ had dat bijna verlopen was. Ik zou echter niet samen met iemand reizen, maar alleen. “Nou,” zei een vriendin, “dan vraag je toch aan iemand in de trein of je op hun kaartje mee mag reizen. Veel mensen kijken je wel vreemd aan, maar uiteindelijk lukt het altijd.” Goed idee, vond ik, daar had ik nog niet aan gedacht.

Waar ik echter ook niet aan gedacht had, is dat als men gratis met het boekenweekgeschenk kan reizen, men dan ook gratis met het boekenweekgeschenk gáát reizen. Dus toen ik de trein instapte, zag ik enkel boekenweekgeschenken om mij heen. En de trein was vol ook. Nog nooit zo vol gezien, op een zondag. Dan maar bluffend Nederland door, vond ik.

De eerste conducteur was een chagrijn. Ik was er zeker van dat hij me een boete zou geven. Maar mensen die gratis met de trein reizen, zijn goede medestanders. En de enige andere persoon in de trein die wel een gewoon kaartje had, vertelde de besnorde man dat ik met hem mee kon reizen. “Wat zeg je dan?” “Dankuwel meneer.”

De tweede conducteur, in de tweede trein, was een stuk aangenamer: “Dat mag eigenlijk niet hè? Maar je hebt toch een boek, ik zie dat je een boek hebt, fijne reis hoor.”

Gewoon een treinkaartje kopen is slechter voor je portemonnee, maar wel een stuk beter voor een ongestoorde en stressvrije reis. Volgend jaar toch maar echt dat boekenweekgeschenk regelen.