Ah! Ik heb geen rust in m’n kont! Ik wil lezen, maar ik kan me niet concentreren. Het boek is erg interessant en ik ben er al een paar dagen bijna niet uit weg te slaan, maar er gebeuren dingen in het verhaal waar ik zelf kriegelig van word. Ik lees op hoog tempo verder omdat het zo spannend is, maar tegelijkertijd wil ik helemaal niet weten wat er gebeurt. Ik wil alleen maar dat de miscommunicatie tussen de hoofdpersonen snel begrepen en opgelost wordt. Ineens lijken die problemen evenwijdig te lopen aan mijn eigen leven. Ik sta er zelf even verbaasd van. Ben ik ook zo stom? Leer ik ook nooit van eerdere gebeurtenissen en van mijn eigen fouten? Ik denk het. Shit zeg. Ik leg het boek weg. Maar wat moet ik nu doen? Die onrust blijft gewoon zitten waar ‘ie zit. Ik heb geen zin om tv te gaan kijken. Dan zet ik de computer maar even aan. Maar daar vind ik ook weinig vertier. Eigenlijk wil ik naar buiten. Een stuk rennen. Frisse lucht, bewegen, gedachten de vrije loop. Maar ik doe het niet. Waarom niet? Omdat ik stom ben, obviously. Stom en lui. Stom en bang. Stom en vastgeroest. Ik pak het boek weer op en hoop maar dat alles problemen zich ooit vanzelf oplossen.
Monthly Archive for May, 2008
Een maand of vijf geleden doneerde ik voor het eerst een halve liter bloed. Dat ging toen, ondanks de zenuwen, prima. Gister ging ik voor de tweede keer. Dat ging… niet goed.
Ik was niet zenuwachtig, totdat de prikmevrouw de naald op een hele andere plek in m’n arm stak dan waar ik normaal geprikt word. Ik vond het een enge plek. Het zag er ook eng uit, dat ding stak omhoog in plaats van te liggen. Mijn hartslag versnelde en het rode lampje ging af. Niet om mijn hart 
maar omdat de naald inderdaad niet helemaal goed zat. Maar ze plakten nog een stukje tape op het slangetje zodat de naald wat meer ging liggen en het was weer goed.
Voor hun dan, niet voor mij. Ik ging net niet in de paniekstand, maar ik wilde maar dat het snel over was. Toen de naald uit m’n arm getrokken werd, deed het zeer. Ik liep terug naar de wachtruimte en terwijl moeders een kopje thee haalde, voelde ik dat ik bijna neerging. Aan de hand van een mevrouw werd ik net op tijd naar een bedje gebracht waar het bloed weer naar m’n hoofd kon stijgen.
Maar ondanks het feit dat ik die avond en vannacht ook nog misselijk was en me vanmorgen heb ziekgemeld, ga ik de volgende keer natuurlijk gewoon weer! Ik ben immers maar een half mietje!
Zou ik in september een goede kans hebben om een huurwoning te krijgen vanwege het feit dat ik dan op een leeftijdsgrens zit, gaat het feest niet door! Men heeft namelijk bedacht dat alle jongeren dezelfde kans moeten maken op een woning. BEDENK DAT DAN EERDER! Want nu is de kans voor mij natuurlijk een stuk kleiner. Behalve dan de kans dat ik achter het net ga vissen, die kans wordt een stuk groter. SHIT!
Het bericht:
Dé Kanswoning
Ben jij nog geen 30 jaar? Dan maak je kans op een woning via loting. Lees meer hierover in onderstaande tekst.
Wat is Dé Kanswoning?
Dé Kanswoning is een experiment van woningcorporaties de Alliantie Gooi en Vechtstreek, Woningstichting Naarden en Dudok Wonen. Het experiment houdt in dat woningen voor jongeren tot 30 jaar geselecteerd worden op basis van loting. Alle actief woningzoekende jongeren tussen de 18 en 30 jaar maken zo een gelijke kans op een woning. De Kanswoning duurt van juni 2008 tot en met mei 2009.
Waarom een experiment
De drie corporaties willen met dé Kanswoning meer gelijke kansen voor jongeren op de woningmarkt creëren. Gedurende het experiment wordt gekeken of loting een systeem is dat beter aansluit bij de belevingswereld van jongeren. Na afloop wordt bepaald of loting een toewijzingsmethode is om mee door te gaan.
Verandering voor de woningzoekende
Voor woningzoekende jongeren tot 30 jaar verandert er eigenlijk maar één ding: ze maken allemaal een gelijke kans op een woning! De wijze waarop de woningen geadverteerd worden blijft gewoon hetzelfde. Ook de manier waarop men kan reageren op een woning blijft gehandhaafd. Voor woningzoekenden boven de 30 jaar verandert er helemaal niks.
Overige corporaties
De overige corporaties uit de regio doen niet mee aan dé Kanswoning. Daardoor wordt ongeveer eenderde deel van de woningen voor jongeren komend jaar via het reguliere systeem aangeboden. De effecten van beide systemen kunnen zo goed met elkaar vergeleken worden.
Het Jongerenjaar 2008
Het experiment is opgestart in het kader van Het Jongerenjaar 2008. Dit is een initiatief van de drie corporaties waarmee zij actie willen ondernemen tegen de toenemende ontgroening van de regio door extra aandacht te besteden aan de huisvesting voor jongeren.
Andere mensen zijn nog ongelukkiger dan ik, zij zijn namelijk al een stuk ouder en hebben ook na dit experiment geen kans meer. Een van die mensen heeft contact opgenomen met de woningbouw en kreeg het volgende te horen: “Wij hebben geen compensatie of overgangsregeling voor deze mensen. Voor hen is het jammer maar helaas! Het leed dat hierdoor ontstaat is niet onze zorg”.
Duss…… Het scheelt dat het niet alle woningbouwverenigingen zijn, maar twee ervan zijn wel juist díe op wiens woningen ik meestal reageer.. To be continued..
Zaterdag was een goede dag. De wekker ging op een schappelijk tijdstip en ik werd met de auto naar het scoutingterrein gebracht. Daar bracht ik de dag door met keuvelen, koffie en thee zetten, satestokjeszakjes openknippen en anderhalf uur afwassen. ‘s Avonds dronk ik rode en witte wijn en sprong ik een ruime zaal rond met L. en N. op de maat van de muziek. Sommige mensen zouden dat dansen noemen. Ik ook.
De nacht van zaterdag op zondag, durend tot en met een tijdstip waarop een zichzelf respecterende puber normaliter opstaat, maar ik al uren mijn zondagochtend ‘beleefde’, was wat minder. Slechte berichten in combinatie met de eerder genoemde bijna volle emmer zorgden ervoor dat ik in een ‘ietwat’ slechte bui verkeerde.
De rest van de zondag was weer een goede dag te noemen. Discussiëren op MSN, met wat vrienden naar een American Football wedstrijd, in de zon zitten, je gezicht ‘zonnebank-met-een-brilletje’-verbranden en kletsen totdat je denkt “Hee, volgens mij is het al laat, want ik heb honger” om vervolgens maar Chinees te bestellen. Wat wil een mens nog meer?!
Doodmoe viel ik zondagavond in slaap, na een weekend dat het waard is om de geschiedenis in te gaan als een ‘interessant weekend’.
Hoe kan ik nou mijn goede voornemen nakomen om twee keer in de week naar de markt te gaan om groenten en fruit te kopen als er zoveel beestjes in mijn broccoli zitten dat ik het niet meer aandurf om hem op te eten nadat ik hem wel net helemaal in stukjes heb gehakt?!?!