Monthly Archive for December, 2008

Kerst # 1

Mijn eerste kerstdiner is alweer voorbij…

Het was een supergezellig diner met negentien vrienden. Ik was één van de organisatoren/hosts/koks/schoonmakers, wat best vermoeiend was, maar al met al ook erg leuk!

Dan zie je vanuit de keuken eerst de meiden op een kluitje heupwiegend een kerstlied karaoken en dan de jongens op een rijtje uit volle borst een ander kerstlied meezingen. Dat maakt blij :)


Kookoutfit

Welkomstdrankje - Antarctica
Dessertwijn on the rocks

Amuse - Azie
Komkommersushi

Voorgerecht - Australie
Pompoensoep met kokos

Tussengerecht - Zuid-Amerika
Cactussalade

Hoofdgerecht - Europa
Groentetaart, verse pasta met notensaus en en gevuld tomaatje

Nagerecht - Afrika
Zoete couscous met noten en kaneel

Dessert - Noord-Amerika
Blauwe maismeelpannenkoekjes met blauwe bessen


Welkomstoutfit

Na middernacht hebben we Ekko nog onveilig gemaakt. Daar zijn denk ik geen foto’s van… (Ja, ik ben slecht met goede voornemens, ik was m’n camera vergeten…) Maar ook dat was leuk!!

Voor deze foto’s mijn dank aan J. Voor meer, zie XMasDinner2008

Ploenk en de Kraak

Hoofdstuk 1 De Knie

Ploenk heeft pijn in haar knie. Heeft ze hem gestoten? Is ze gevallen? Nee. Ze heeft een kraak in haar schoen. Een kraak in haar schoen? Ja. Er zit een onzichtbare kraak in haar schoen, die haar voor schut zet als ze over de afdeling, door het gebouw, of in het winkelcentrum loopt. Ploenk loopt niet graag voor schut. En ze ergert zich aan het gekraak. Dus loopt ze anders om de kraak te vermijden. Wat niet lukt. Maar dan heeft ze al pijn in haar knie. Arme ploenk.

Hoofdstuk 2 De Schoen

Ploenk gaat naar de Groteschoenenwinkel waar ze de schoen heeft gekocht. De winkel heeft een kraak in de vloer. Daarom hoort de verkoopster de kraak in de schoen van ploenk niet. Maar ze kan de schoen wel opsturen naar de fabrikant. De verkoopster legt uit dat de fabrikant zal kijken of er een defect in de schoen zit. Als er geen defect in zit, krijgt ploenk de schoen terug. Als er wel een defect in zit, gaat de schoen door de gehaktmolen. In beide gevallen zal ploenk geen schoen meer hebben. Want een kraakschoen is een slechte schoen en een slechte schoen moet weg.

Hoofdstuk 3 Het probleem

Ploenk heeft een kraak in haar schoen. Daar wordt ze gek van. Ze moet de schoen naar de schoenenwinkel brengen. Dan is ze haar schoen minstens een week kwijt. Misschien krijgt ze hem wel nooit meer terug. Maar een schoen met een kraak is altijd erger dan geen schoen. Want pijn in je knie is niet goed. Voor gek staan is ook niet goed. Jezelf ergens aan ergeren is ook niet goed. Ploenk moet dus blij zijn dat ze de schoen naar de winkel kan brengen.

Hoofdstuk 4 De Voet

Ploenk gaat haar kraakschoen naar de Groteschoenenwinkel brengen. Dan gaat de fabrikant kijken of ze een centje krijgt. Zodat zij nieuwe schoenen kan kopen. Maar ojee! Schoenen kopen is een ramp voor ploenk! Want ze heeft zulke grote voeten. Hoe moet dat nou? Ze heeft alleen nog maar gymschoenen. Ploenk moet naar de winkel op gymschoenen. En dan moet ze ook naar haar werk op gymschoenen. Dat kan niet! Dan staat ze bijna nog meer voor schut. Wat moet ploenk nu doen?

Camera’s en kerstbomen

Mijn goede voornemen om vaker foto’s te maken, werd direct de kop ingedrukt toen bleek dat de accu van mijn camera ineens drastisch snel zijn power verloor. Dus creëerde ik direct een nieuw voornemen: een nieuwe camera uitzoeken en kopen. Dat is gelukt! Voila!

Ik heb hem meteen gebruikt voor een fotosessie van Zus en onze nieuwe tweedehandse nepkerstboom gekregen van Sinte J.

Ook maakte ik wat foto’s van ons huis, maar dat ging direct de mist in. Vanwege het slechte licht. Ik heb definitely een camera/fotografeercursus nodig, want dat boekje is een levenswerk en het lezen ervan een dagtaak. Dus daar heb ik geen zin in.

Dat wordt toch lastig dan, want zonder kennis van deze camera worden de foto’s niet mooi en dan gaat mijn voornemen om vaker foto’s te maken zéker weer direct de ijskast in. En dat zou zonde zijn, want dan heb ik mijn camera weer voor niets gekocht.

Plastic schmastic

In elke winkel proberen de verkopers ze je aan te smeren: plastic tasjes. En vaak neem je ze nog aan ook, want dat nieuwe shirt kan natuurlijk niet zo in de schoudertas waar je gisteren nog een prei in vervoerd hebt. Ook kaarsen, boeken en andere random dingen wil je liever niet op één hoop in je rugzak gooien. Dus als je ze niet al zo in je handen geduwd krijgt, zeg je gedwee ‘Ja graag’.

Mijn goede voornemen is altijd om plastic tassen te hergebruiken. Maar al die damn tasjes zijn van een ander formaat. Dus hoe bepaal je dan welke je meeneemt? Hoe vindt je ze überhaupt nog terug in één van de vijf ‘bakken met plastic zakken’ die zich binnen kortere of langere tijd door je hele huis heen verzameld hebben? Ik zie in ieder geval door de tassen het bos niet meer. En zo verzamel ik tasje na tasje na tasje.

Bij deze dus een oproep: zoek jij nog een plastic tasje, zoekt je buurvrouw een plastic tasje of wil je je scharrel verblijden met een plastic tasje van een bepaalde vorm, maat en kleur, laat het me weten! Ik schenk je ze met liefde. Gratis af te halen.

Life sucks

Ik kon wel janken vandaag. Had het bijna gedaan ook, ware het niet dat ik op de fiets zat en nog langs de supermarkt moest…

Zondag heb ik met H. alle Utrechtse schoenenwinkels bezocht. Vandaag was ik extra vroeg opgestaan om samen met Zus de schoenenwinkels in Hilversum uit te checken. En dat terwijl ik niet eens van schoenen kopen hou…

Vier uur, tientallen winkels en honderden schoenen verder, heb ik nog steeds geen nieuwe gevonden. Voor de rest van de wereld klinkt het waarschijnlijk overdreven, maar voor mij is het ware realiteit.

Ik stel mij niet aan, ik heb gewoon pech. Mijn voeten zijn te groot. Nederland is NOG STEEDS NIET ingesteld op vrouwen met maat 42. Het is om te janken (zoals ik al zei).

Zelfs áls er leuke schoenen in maat 42 zijn, passen ze nog niet. Mijn voeten zijn namelijk niet alleen groter dan de standaard, ze zijn ook breder. Pumps kan ik dus sowieso wel vergeten. En als ik schattige ballerina’s pas, blijken mijn tenen ineens ook van reuzenformaat. Alles doet zeer.

Als er laarzen zijn waar mijn voeten inpassen, dan passen ze stiekem toch niet. Want als je grote voeten hebt, moet je blijkbaar ook enorme kuiten hebben. Zo’n flodderig stuk ziet er dus echt niet uit, sorry hoor.

Ik ben dus aangewezen op sneakers. Op zich geen probleem, sneakers zijn gaaf. Maar dat vinden ze op m’n werk niet. En onder een sexy feestjurkje vind ik sneakers zelf niet echt flatteus. “Jij hebt toch nooit jurkjes aan?” Goh, hoe zou dat nou komen..?

Dus, voor nu kan ik wel janken. Want het ziet er niet naar uit dat ik deze winter nog leuke, degelijke schoenen zal vinden. Als iemand mij vraagt waarom ik altijd skate-schoenen van de herenafdeling draag, mogen ze gerust een keer mee op schoenenjacht.

Time flies

Days are too short! Weeks are too short! Time flies! Help! I still haven’t got anywhere near achieving the goals I set for myself for today, my first day off in two weeks…

Okay, I went to the library, I cleaned the bathroom, I did some laundry, I bought some Sinterklaas presents and I downloaded some photos, but there were so many (other) important things I had to do. And I didn’t even sleep in! Good thing I also have my Saturday still available. I hope it’s going to rain all day long, so I can do my important computer stuff without feeling bad about not enjoying the day outside.

Anyway, last two weeks were good! I went to see my bro dressed up as zwarte piet:

The family came over for dinner and we played Boonanza. I visited a friend and felt dizzy and unbelievably tired after two Grolsch Kanon. My father put shelves on the wall in our computer room. We have a kapstok now.

Last weekend I went to Rotterdam again. This time for a massive Couchsurfing Sinterklaas meeting. It was great fun! I participated in the dating game, I dressed up as an alternative zwarte piet, I did a picture quest, I decided to buy a new camera, I met old friends and made new ones and went to a party I didn’t fully enjoy because I was TIRED.

After a good night of sleep, I visited a Finnish market, where a Finnish girl made me try karjalanpiirakka, which was unexpectedly good. After this, I could eat my cheesecake, which was also good! And that was about the end of the weekend. Well, I had some fun conversations with D. back on the train and when I got home I ate fries for the third time that weekend, but I think the cheesecake makes a better ending.