“Waaaaaaaaaaaaaaaaat, dat meeeeeeeeeeeeen je niet?!?” roep ik hardop uit.
Mijn collega draait zich om: “Wat? Wat? Wat is er aan de hand?”
Dat ik niet ben uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek, omdat ik uit de 166 reacties niet naar voren sprong, dat is er aan de hand. Honderdzesenzestig! Daar vallen die 65 reacties van het ‘niet uitgenodigde gesprek’ van gisteren bij in het niet. 166… Elke vijf minuten zucht ik of probeer ik een zucht te onderdrukken. Dat meen je toch niet.. hon-derd-zes-en-zes-tig..
Ik weet even niet wat ik ermee aanmoet. Het is niet dat ik spontaan in huilen uitbarst en er vanuit ga dat ik nooit een baan zal vinden, maar het is wel een grote shock. Hoe-oh-hoe ga ik ervoor zorgen dat ik nummer één van de 166 word, dat ik de voorste boom ben…?
Pff.. zo actief bezig zijn met banen, werk en jezelf is tijdrovend zeg… Toch is er nog genoeg tijd voor leuke dingen. Zoals films kijken en maischips met guacamole dip eten.
Bal Can Can (2005)
A Macedonian military deserter and his Italian blood-brother are searching for a dead grandmother wrapped up in a stolen carpet, all over the Balkan’s criminal underworld.
Dust (2001)
Two inter-cut tales of redemption, a century apart. Late in the 1800s, two brothers feud over a woman. A dying old woman in modern Manhattan tells their story.
Hoodwinked (2005)
Recipes of the goody shop of Granny have been stolen. While the police are chasing the criminal, there is a mess at Granny’s house evolving Little Red Riding Hood, The Wolf, The Woodsman ánd Granny…
No Man’s Land (2001)
Two soldiers from opposing sides in the Bosnia and Herzegovina conflict during 1993 become trapped in no man’s land, whilst a third soldier is becomes a living booby trap.
De rust van vorig weekend beviel me zo goed, dat ik besloot om iets dergelijks dit weekend weer te doen. Toegegeven, ik was vrijdagavond in Utrecht, maar, ik ben ook weer met de laatste trein naar huis gegaan.
Zodoende was mijn hele zaterdag beschikbaar voor mijn persoonlijke loopbaantraject. Nouja, bijna helemaal. Want natuurlijk moest ik eerst uitslapen, uitgebreid badderen en ontbijten, stofzuigen en nog wat andere ontwijkende activiteiten doen.
De middag was gereserveerd voor de ‘nuttige dingen op internet terwijl buiten de zon schijnt’.
1. Al mijn vacaturelijsten doorpluizen en de relevante vacatures in Word zetten.
2. Mijn bewaarde werk-gerelateerde e-mails doorspitten en interessante dingen ontdekken.
3. Even updaten op www.ikki.nl, een carrière community waar ik sinds kort ‘bij ben’.
4. De website www.hartenziel.nl bekijken en besluiten om me in te schrijven voor e-coaching.
Sjonge, dat werken aan jezelf en je loopbaan is een tijdrovend proces!
Want het is nu vier uur en ik heb nog steeds geen sollicitatiebrief verstuurd. Oké, ik ken mezelf nog niet helemaal, mijn CV is nog niet hip en modern, ik heb nog geen competentietest gedaan en ik weet nog niet wat de beste manier is om een sollicitatiebrief te schrijven, maar toch..
Ja, want toch heb ik het gevoel dat het afhangt van de brieven die ik stuur. Ik zie een verband: brief – baan. Als ik de baan wil, moet ik een brief sturen. Logisch toch? Dus, waarom zit ik nu dan een blog te typen in plaats van die sollicitatiebrief..?
After two weeks of sulking, eating chocolate, drowning in self-pity and a huge pimple on my forehead, I’m now totally reborn! I shoved all my prejudices aside, put some make-up on the scars and made a freshly new start.
First, by having a GREAT weekend. Busy, but relaxing.
On Friday night, I had the first informal work drink I actually enjoyed! After this, I played my first game of Wii at a CouchSurfing meeting not far from home. I started the early hours of Saturday by dancing the night away with some friends.
I had a good conversation with my mom on Saturday afternoon and I picked up a friend from the station after this. When I took Friend1 back to the station on Sunday afternoon, I immediately picked up Friend2 who exited the same train Friend1 just entered.
While watching a good movie on RTL4 on Sunday night, I concluded this was the first weekend in a looong time I spend entirely in my home town. It felt good. Doing the things I like, with people I love.
It gave me the strength to start the quest for a job again. Don’t be surprised to see me online even more often; I’m about to get to know myself, my competencies and my wishes, in order to find the perfect job. Wish me luck!