Ik wilde eigenlijk meedoen met een schrijfwedstrijd, maar ik weet dat mijn schrijverstalent lang niet groot genoeg is om de overwinning te behalen. Zeker niet als dat schrijfseltje in ongeveer een uur op papier gezet is op een laptop zonder spellingscheck. Daarom zet ik mijn creatie maar hier neer, zodat jullie er je ongezouten mening over kunnen geven. Misschien doe ik volgende week dan nog een poging, themavoorstellen zijn welkom!
Lang verwacht…
Ze was er zeker van. Eenentwintig is een magische leeftijd. Het moest er nu van komen. Als je eenentwintig bent, ben je immers volwassen. Maar dat dacht ze ook toen ze zestien werd… Als je zestien bent, mag je officieel bier drinken als je in Nederland bent en autorijden als je in Amerika woont. Maar toen ze zestien werd, voelde ze zich gewoon ook al erg volwassen. Ze was er toen nog niet echt aan toe, maar ze dacht wel dat het kon gaan gebeuren. Ze had immers al een paar weken een vriendje. Maar die dumpte haar een paar dagen later voor zo’n hippie met lang donker golvend haar en wijde pijpen waarin ze een prachtige kont had. Dus dat werd het niet.
Twee jaar later werd ze achttien en toen was ze pas echt volwassen. In Nederland mocht ze nu ook haar rijbewijs halen, wat ze natuurlijk meteen deed. Baileys drinken was nu ook legaal, al kon ze zich niet eens herinneren hoe lang ze dat al dronk. Eigenlijk vond ze zelfs dat ze daar nu wel te oud voor was geworden. Baileys, zoete troep, echt een puberdrankje. Vanaf haar achttiende dronk zij Martini, erg sophisticated. Soms een vodka wanneer ze trek had in iets sterkers. Maar goed, ze dacht dus dat het nu wel ging gebeuren, achttien is toch een mijlpaal. En had niet iedereen van haar leeftijd het al gedaan?
Ze was toch best aantrekkelijk? Niet dat je over jezelf eigenlijk iets mag zeggen, maar ze dacht dat blond bij de mannen toch best in de smaak viel. Ze had lang blond haar, geen pukkels en geen bushy eyebrows zoals die vriendin van haar zus. Ze was niet dom, dat ook niet. Op het vwo was ze erg goed in scheikunde, al liet ze dat niet altijd merken, want ze wilde niet te kak worden gezet als een nerd. Verder droeg ze fijne kleding, geen afdankertjes of vormeloze spijkerbroeken van de Scapino, zoals die twee schuchtere meiden die na school altijd meteen weg raceten en nooit eens mee de stad in gingen. Ze had vriendinnen, naar haar mening werd geluisterd en ze was er vrij zeker van dat ze wel eens werd nagekeken als ze door de kantine liep in haar strakke jeans, mooie laarzen en elke dag een ander soort truitje met bijpassende sieraden.
Waarom was het dan toch nog nooit gebeurd? Zeker nu, ze was eenentwintig, die magische leeftijd. Ze was projectleider van het huidige project, dus ze hadden vertrouwen in haar. Ze was vorig jaar home coming queen gekroond op het Amerikaanse feest, dus ze vonden haar mooi. Ze was geen haantje-de-voorste, geen tuttebel, geen bimbo, geen nerd. Ze was gewoon een mooie meid met hersens. Maar van sommige dingen had ze blijkbaar gewoon geen kaas gegeten. Het huidige project was zelfs in het deelgebied biochemie. Ze waren pas net begonnen, maar misschien was dit een teken. Misschien kon ze wel op onderzoek uit tijdens colleges, twee vliegen in één klap. Maar hoe zet je een onderzoeksvoorstel op over ‘waarom het nog nooit gebeurd is’, zonder je eigen geheimen rond te bazuinen én met de zekerheid dat het project wel met goed gevolg wordt afgesloten?
Misschien moest ze eerst even overleg plegen met haar beste vriendin. Vanavond in de kroeg. Met een biertje erbij. Het is echt waar dat je dat leert te drinken. Het is net als met brie en koffie, daar hou je in eerste instantie ook niet van. Behalve als je ouders Frans zijn misschien. Over ouders gesproken, zouden zij en haar zus wel dezelfde ouders hebben? Ze was er toch vrij zeker van dat ze een stuk aantrekkelijker was dan haar zus. Die had om te beginnen al geen mooie blonde bos haar zoals zij, maar een een soort donkerblonde assige variant. Als zij zo’n bosje stro op haar hoofd had gehad, dan had ze meteen naar de haarverf gegrepen, maar haar zus, die zat er niet mee. Ze moeten me maar nemen zoals ik ben, zei ze altijd. Dat zei ze ook altijd wanneer je over haar make-up begon. Nouja, háár make-up, dat was het probleem dus, ze deed nóóit make-up op, nooit. Geen mascara, geen pukkeltjesremover, geen lijntje onder haar ogen, geen blushje, geen blosje. Maar toch was het bij haar al wel gebeurd, toen ze een jaar of achttien was. Ze wilde er nooit veel over vertellen, dus ging ze er maar vanuit dat het geen prettige ervaring was.
Maar terug naar zichzelf, want hoe ging ze dit aanpakken? Misschien moest ze op reis gaan. Zo’n wereldreis maken, naar Australië bijvoorbeeld. Daar hielden ze vast ook van blonde meiden. En ze kon wel uit de voeten komen met haar Engels, dus dat was geen probleem. Ze zou echt niet, zoals die twee broers die ze al jaren kende, naar een één of ander derdewereldland gaan. Wat moest ze daar nou? Veel te eng, je kunt niet eens alleen over straat als vrouw zijnde. Maar Australië lijkt haar wel wat. Daar is haar vriendin ook geweest en dat was goed bevallen. Veel feestjes, mannen, veel avonturen. Ja, misschien moest ze dat maar gaan doen. Maar eerst die studie afmaken natuurlijk. Of nouja, misschien alleen dit jaar, en dan een, hoe heet dat ook alweer, wat oude mannen vaak willen doen om een jaar te vissen, ohja, een sabbatical. Nou, misschien kon ze dus wel een sabbatical nemen van de uni, om uit te vinden waarom ze het op deze magische leeftijd van eenentwintig nog steeds niet gedaan had.
Ze kon geen andere mogelijkheid bedenken om erachter te komen. En ze wilde het wel speciaal houden, ze wilde het niet zomaar met iedereen doen. De omstandigheden moesten wel goed zijn. Zeker als je al eenentwintig was bij je eerste keer. Of moest ze maar juist zo snel mogelijk door de zure appel heenbijten? In Nederland kon ze het natuurlijk net zo goed doen, daar hoefde ze echt niet helemaal voor naar de andere kant van de wereld, hoe leuk het daar ook zou zijn. Hoe langer ze het zou uitstellen, hoe moeilijker het zou worden. Ze zou bang zijn voor lul te staan. Iedereen zou denken dat je het toch wel moest kunnen op je eenentwintigste. En ze wilde koste wat het kost voorkomen dat de mogelijkheid zou bestaan dat ze tweeentwintig werd voordat het zou gebeuren. Daar moest ze echt niet aan denken, ze kon niets bedenken wat ze zich meer voor zou schamen dan dat.
Als ze het nu even snel liet gebeuren, als oefening bij wijze van spreken, dan zou ze straks bij de juiste persoon niet meer bang zijn om het verkeerd te doen. Dan zou ze niet meer bang zijn om te falen. Dan zou ze gewoon vergeten dat ze geoefend had. Dat zou niet meetellen. Net als bij de proefexamens die ze hadden moeten doen vlak voor het eindexamen. Die telden ook niet mee. Ze had niet eens echt goed geleerd. Of net als bij de autorijlessen. Dat rijden telde eigenlijk ook nooit echt mee. Ze had pas voor het eerst echt gereden toen ze met haar verse rijbewijs de auto van haar moeder had geleend en met een vriendin naar Scheveningen was gereden om naar The Lion King te gaan. Anyway, het moest er dit jaar van komen, zoveel was zeker. Het maakte niet uit hoe of wat, eenentwintig was een goede leeftijd.
Drie maanden later zat ze op de kamer van haar nieuwe vriendje. Het was gebeurd. Was dit nou waar ze zich zo op verheugd had? Was dit nou alles? Ze had er zoveel van verwacht. Maar het viel hartstikke tegen. Ze was helemaal niet in de zevende hemel. Niet eens in de wolken. Ze stond gewoon nog met haar beide voeten op de grond en ze vond er niks aan. Had haar zus haar nou maar gewoon verteld dat blowen gewoon saai is.