Alter ego van Linda Poort
It’s a very inspiring movie, Julie & Julia.
The stories of the women, the cooking, the writing, the setbacks, the positivity and the victories. It made me smile, it made me think, it made me want to achieve something alike.
Too bad my name isn’t Juliet or something..
Go and see the movie!!
Het nieuws dat mensen met overgewicht vanaf heden bij diverse vliegtuigmaatschappijen voor een extra stoel moeten betalen, gonst in het rond. Iedereen heeft er een mening over. Zo ook ik.
Ik vind het best wel een goed idee.
Ik weeg zelf namelijk niet zoveel, maar ik moet wel altijd opletten dat ik niet teveel kilo’s meeneem in mijn babage. Een simpele rekensom leert mij, dat ik, samen met mijn koffer, een rugzakje en de kleren aan mijn lijf tezamen, zo’n 95 kilo weeg. Wil ik een extra koffer meenemen, dan moet ik daar flink voor betalen.
Terwijl, dames en heren, een vrouw van dezelfde leeftijd en lengte als ik, met 95 kilo al overgewicht heeft, zonder haar bagage of de kleren aan haar lijf.
Ik stel dus voor dat we met een persoonsgebonden kilobudget gaan werken.
Ik zie het al helemaal voor me, van die immense weegschalen waar je dan bepakt en bezakt op moet staan. Het budget per persoon is zo’n 125 kilo. Voor de eerste vijf kilo extra betaal je een euro per kilo extra. Voor de kilo’s daarna betaal je vijf euro per kilo extra.
Bij goedkope vliegtuigmaatschappijen is het budget lager. Bij vluchten naar een ander continent zijn ze hoger. Gewichtsdiscriminatie, dat wordt vast en zeker een woord in het Nederlandse woordenboek!
5 echtgenotes, 46 kinderen en 239 kleinkinderen.
Do it the Mormon way.
Mijn mond viel open toen ik de National Geograpic op mijn werk uit het plastic rukte, het coverartikel over biodiversiteit en het hoofdartikel over Belgische internaten oversloeg en meteen doorbladerde naar bladzijde 40-41 waar een familiefoto van bovenstaand formaat mijn netvlies bezoedelde.
Amerika’s polygamisten.
Een exclusieve reportage over fundamentalistische mormonen.
Vooral de fotoreportage met bijschriften is heel indrukwekkend. Jurken uit het jaar nul. Ingewikkelde kapsels waar je U tegen zegt en een foto van de begrafenis van een eerste echtgenote, mét open kist.
Dan het artikel erbij: Jonge jongens die op straat worden gezet, minderjarige meisjes die worden uitgehuwelijkt, de televisie die verboden is terwijl het laptopgebruik floreert, zustervrouwen die eerstverantwoordelijke zijn voor hun eigen kinderen, maar daarnaast iedereen eigen taak hebben binnen het gezin en het onfeilbare geloof in de goedheid van deze levenswijze.
Amazingly scary en slecht. Dat vind ik ervan. Waarom niet meer mannen de gemeenschap onvluchten vraag ik me ook af: “Als je mannen hebt die twintig, dertig, tachtig of meer vrouwen trouwens, dan leert een eenvoudige rekensom dat een hoop andere mannen geen vrouw zullen krijgen.”
Dat, en het feit dat polygamie verboden is, maakt dat ik mezelf afvraag waarom er nog steeds zulke grote FLDS-gemeenschappen bestaan. Ja, geloof is een raar iets.
Tijdens ons derde Zussen High Tea uitje kwamen Moeder, Tante, Zus en Ik erachter dat een goede High Tea zo makkelijk nog niet is…
Er kan op vele aspecten ‘iets mis zijn’ en we zijn nog steeds geen perfect adres tegengekomen.
De Tea
• Wij willen eerst hartig, dan zoet.
• Wij willen onbeperkt thee, in alle smaken.
• Wij willen vooral sandwiches en scones.
De presentatie
• Wij willen een etagère op tafel.
• Wij willen een kneuterig restaurantje.
• Wij willen geen kippenhokgevoel.
Wat wij dus niet willen, is:
• Eerst zoet, dan hartig.
• Slechts één kop thee.
• Cremetaart en/of aardappelpuree.
• Een lopend buffet.
• Een onpersoonlijk restaurant.
• Een kippenhok.
Dus, wie weet er nog een High Tea locatie die aan alle bovenstaande uitspraken voldoet? En die bovendien niet verder dan vijftig kilometer van Utrecht afligt? Let me know!
Een samenloop van omstandigheden heeft ervoor gezorgd dat ik heb gedaan wat de reclame mij vroeg… Ik ben aardig geweest…
Nouja, de reclame zegt eigenlijk dat je niet achterdochtig moet zijn wanneer mensen aardig tegen je zijn. Maar de achterliggende gedachte is dus dat je zelf wat vaker aardig zou moeten zijn.
Dus, wat gebeurde er nu met mij?
Het was iets wat me eigenlijk al jaren bezig houdt: “Zou ik het doen?”
Je kent het misschien wel, je staat in de rij bij de supermarkt en de klant voor je heeft te weinig kleingeld. Ze mist een cent of tien. “Zal ik dat dubbeltje bijleggen?” vraag je dan aan jezelf. Meestal pakt die mevrouw al zo snel een tientje, dat het al te laat is, omdat jij nog aan het twijfelen bent.
Gisteren gebeurde het weer. De klant voor me had twintig cent te weinig. Maar in plaats van een tientje of een pinpas, kwam er een heel verhaal. Dat de boodschappen voor haar moeder waren en dat ze dan moest gaan bellen voor de pincode.
Ik had het allemaal al lang bedacht. Eindelijk kon ik mijn goede daad doen. En dan was ik ook weer wat sneller aan de beurt.
Elke werkdag sta ik op perron vijf op de trein naar Amsterdam te wachten. Elke werkdag vraag ik mij af waarom die mevrouw aan de overkant van de straat haar gordijnen open en haar lichten aan heeft. Waarom zou je je leven zo in de etalage willen zetten ter vermaak van honderden treinreizigers? Elke dag weer?
De plompe mevrouw zit in haar stoel, die naar het raam gericht staat. Haar hoofd kijkt echter schuin weg, naar de televisie. Haar kleinzoon van een jaar of twee-drie scharrelt langs het raam heen en weer. Je ziet net zijn blonde koppie boven de vensterbank uitsteken. Een gezellig omabeeld krijg ik hier niet van. Televisiestaren om acht uur ’s morgens is niet het beste voorbeeld dat je je nageslacht kunt geven, vind ik.
De vraag rijst dus, stop je je kind op een kinderdagverblijf, of zet je hem bij oma neer? Mijn voorkeur gaat dan toch uit naar het gespecialiseerde instituut waar enthousiaste studenten je kindje met andere kindjes laat spelen. Dat zal sociaal gezien waarschijnlijk net iets beter zijn voor de ontwikkeling. Of, je moet gewoon zorgen dat je een gezonde sportieve oma hebt, dat kan ook.